Harmony Claire LrTrua

Harmony Claire LrTrua · Mesaj Sayısı: 4 Kayıt tarihi: 29/10/08 Yaş: 22

Hormany çok aksi ve huysuz bir kızdı.Asla başkalarının kendisinden daha başarılı olmasını istemezdi.Başkalarına acı çektirmekten hoşlanırdı.Asildi.3 yaşında annesini kaybetmesi onun dönüm noktası olmuştu.O günden beri böyle bir kızdı.Annesi ölmeden önce karıncayı bile incitmeyen bir çocuktu.

Camın kenarına oturdu.Hava iç karartıcıydı.Yağmur yağıyordu ve şiddetli bir rüzgar vardı dışarıda.Ne gelen vardı ne de giden.Annesini böyle bir günde kaybetmişti.Bu yüzden böyle günlerden nefret ediyordu.

Camın kenarında dışarı seyretmekten sıkılan Claire bir hışımla kalktı yerinden.Odasında bulunan pembe,geniş ve yumuşak yatağına uzandı.Annesini kaybettiği gün belirdi gözünde.Ne kadar istemesede açamıyordu gözlerini ,alamıyordu kendini o günden.Annesi onu çağırıyordu.Geç kalacaklarını söylüyordu.Claire koşarak gitti annesinin yanına.Elinde küçük yeşil bezden bir bebek vardı.Babasıda gelince bindiler hep birlikte arabaya.Güzel bir müzik açtılar.Yavaşta ilerliyorlardı yolda.

Claire seviçli bir şekilde söylüyordu şarkıları.Parka gidecekleri için heyecanlıydı.Yeni aldığı bisikletine binecekti.Heyecanını bu şekilde dışarıya vuruyordu.

Parka geldiklerinde hızla aldı bisikletini ve sürmeye başladı.Annesinin bağırmalarını duymadı.Arkasından"Dur" demelerine takmamıştı.Annesi koşarak itti onu yere neler olduğunun farkına varamadan annesinin kanlı vücudunu bulmuştu yerde.Ağlıyordu.Çığlıkları heryeri inletiyor,babası onu teselli etmeye çalışıyordu.Bu tüm olanlardan hayatı boyunca kendisini suçladı Claire.Her gün evinde pturup bunu düşünürdü.Babası yeni biriyle evlenmeişti.Başka bir ülkede, başkabir şehirde,başka bir evdeydi.Bunu da kabullenemiyordu.Kendisini nasıl bırakırdı?Bunun içinde yiyip bitiriyordu kendini Claire.Hayatı çok berbat geçiyordu.Artık sıkılmıştı.

Biraz dışarıya çıkmayı düşündü.Uzun zamandır yapmıyordu bunu.Özlemişti annesini.Mezarına gitmeyi düşündü.Giyinip çıktı evden.Dışarıya çıktığında oksijeni çekti bir güzel içine .Dışarıya çıkmak iyi gelmişti ona.Yoluna devam etti.

Mezarlığa geldiğinde hemen gördü annesinin mezarını.Yanına gitti ve:

-Anne..Biliyorum kırgınsın bana uzun süre gelmedim.Özür dilerim...Nasılsın?Rahatmı yattığın yer?,bunları söyledikten sonra ağlamaya başladı.Devam etti:

-Ağlamayacağım diye söz vermiştim sana..Ama olmuyor..Seni çok özledim..Neden beni kurtardın anne?...Neden?

Dha fazla dayanamayacaktı.Hızla oradan uzaklaştı.Eve geldiğinde kapının açık olduğunu gördü.İçeri girdiğinde babası ile karşılaştı ve:
-Neler oluyor?Baba neler oluyor?

Babası sırıtarak :

-Annenin yanındaydın değilmi?Sana kaç defa gitme dedim!Anneni öldürdün sen o seni asla affetmeyecek!Asla!
Claire ağlamaya başladı ve:

-Yeter artık!Beni kendisi kurtarmak istedi.O senin gibi cani değildi baba.En azından beni seviyordu.Belkide yıllardır sevgiden mahrum kaldığım için ağlıyorum!
Babası bunun üzerine evi terketti.Karısının yanına geri dönecekti.Claire kapıyı kapattı ve odasına çıktı.Annesine ait olan kaldırdığı eşyaları yerine koydu.Bir kaç resmiyle süsledi etrafı sonrada:

-Benim tek varlığım sendin..Sadece sen sevdin beni..Seni çok seviyorum anne...

Ortalık çok pislenmişti.Asasını alıp"Akla Pakla"dedi.Temizledikten sonra yatağına uzandı ve:

-Bundan böyle bir babam yok!,dedi.Artık onun için babası da ölmüştü.Tek dileği bir gün mutlu olabilmekti.